Paul Robert Blom

Wanneer was het eigenlijk ook alweer? 1978?

Nee, het moet 1979 zijn geweest. Om het zeker te weten moest ik even bladeren door wat oude fotoalbums. U weet misschien nog wel, daarin kon je velletjes papier plakken die je met een fotocamera had gemaakt, eentje waar je toen nog niet mee kon bellen.

Enfin. Die foto.

Daar sta ik dan in het voorjaar van dat voornoemde jaar in een filiaal van Henri Bloem’s Vinotheek op de hoek van de Middenweg en de Pretoriusstraat, in Amsterdam-Oost. Daar was ik af en toe invaller: een soort jongste bediende-duizendpoot-duvelstoejager-huiswijnenbijvuller-flessenspoeler. Ik was toen 23 en mijn liefde voor wijn was nog pril. Pinard had het zaadje een aantal jaren eerder al geplant. Zo is ’t ooit begonnen.

Dat eerste glas wijn…Met een vader die alleen bier dronk. En een moeder die niet verder kwam dan Coebergh ijs en een incidenteel advocaatje met slagroom. Daar kon je je als zeventienjarige natuurlijk niet mee vertonen op studentenfeestjes. We schrijven 1973.

Mijn eerste wijnervaring op de tienerkamer van een meisje waar ik hopeloos op verliefd was, werd ingevuld door Pinard, Albert Heijn wijn in een literpak. Als ik toen had geweten wat het betekende, had ik het waarschijnlijk niet zo schielijk tot mij genomen. Pinard was het jargon voor ‘bocht’, het was de wijn die de Franse soldaten tijdens de eerste wereldoorlog in de loopgraven kregen als vervanging van water dat helemaal niet te drinken was. Zelfs kanonnenvoer kent een bijpassende wijn, zo blijkt.

Pinard vond ik interessant. Al was het maar om anders te zijn dan mijn vader en moeder. Al deed ik er ook wat kledingkeuze destijds al alles aan om zich van hen te onderscheiden: met een legerparka uit de dump van Loe Lap, een vestje van een oud Perzisch tapijt en als fashionaccessoire een ‘pukkel’ met het ‘Ban de Bom teken’ erop.

Na twee jaar manmoedig Pinard legde ik de hand op een wat duurdere fles. De studiebeurs zal wel net gestort zijn geweest. Bij wat toen nog Simon de Wit was, kocht ik, voor naar ik meen wel vijf gulden (Pinard kostte minder dan twee), Château du Bousquet. Dat het hier qua reputatie een piepklein ‘chateautje’ betrof uit Côtes de Bourg was mij onbekend. En het nieuws dat 1973 een vrij dun jaar was, had mij evenmin bereikt.

‘Dit was een godendrank’, luidde mijn conclusie.

Er ging een wereld voor mij open. Helemaal nadat ik had ontdekt dat ene Hubrecht Duijker zelfs een heel boek over rood, wit en rosé had vol gepend, De Complete Wijnliefhebber. Ik verslond de hoofdstukken en liet ze begeleiden door alle besproken wijnen. Wijn werd – naast het meisje waarop ik hopeloos verliefd was; thans mijn vrouw - mijn grote liefde. En die werd verder aangewakkerd.

Mede door mijn bezoekjes aan diezelfde Henri Bloem, waar we vlak bij een huisje hadden gevonden. Daar trokken we met een aantal gelijkgestemden op, om bijna iedere zaterdag rond 5 uur een mooi flesje open te laten trekken, vaak zelfs nog een tweede en niet zelden nog een derde, en een vierde, en een…

Hoe dan ook: ‘Of ik niet af en toe kon invallen?’ informeerde de winkelbaas.

En plots stond ik daar op zo’n invaldag, een door-de-weekse niks aan de hand dinsdagmiddag, oog in oog met wat volgens mij de eerste wijnimporteur was die ik ooit ontmoette. Ene Paul Blom. En dat vond ik een bijzondere kerel.

Want terwijl ik nog de geheimen aan Franse tapwijnen (2 gulden 20 per liter) probeerde te ontfutselen, chateaus in Bordeaux uit mijn hoofd leerde en de afslag Côte à Ouvrir op de kaart van Frankrijk trachtte te ontdekken, importeerde hij wijnen uit ver achter de toen nog fier rechtopstaande Berlijnse Muur gesitueerde wijnlanden. Die je toen waarschijnlijk alleen nog naar het vrije westen kon krijgen via een smokkeltunnel, in de achterbak van een Trabant of via connecties met de CPN.

Hij strooide met termen als Postup Donja Banda, Plavac Mali en Egri Bikavér en dan glom hij van plezier, beklom de barricades en daalde weer af om enthousiast die flessen open te trekken. En hij liet er verder ook geen gras over groeien. Want tijdens een tweede bezoek informeerde hij al of ik er niet iets voor vulde om voor hem te komen werken als vertegenwoordiger. En niets ten nadele van de kwaliteit van zijn assortiment maar ik heb destijds toch bedankt. Omdat ik meende dat een van mijn andere grote liefdes dan in het gedrang zou komen: ik wilde toch liever schrijven.

En jawel, dat ben ik later ook over wijn gaan doen.

En dan kan zomaar zijn dat je vele jaren later weer oog in oog staat met een Blom, Esther, die u waarschijnlijk kent als zijn dochter. Maar ik maakte pas kennis toen ik in 2015 De Wijnrank mocht ontvangen, een jaarlijkse onderscheiding die de KVNW, Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren, uitreikt vanwege ‘een blijk van waardering voor het positioneren van wijn als cultuurgoed van de samenleving.’

Natuurlijk was zij daar ook lid van. Omdat zij natuurlijk – hoe kan het anders? - in de voetsporen van haar vader was getreden en ook wijnkoper was geworden.

Welbeschouwd heb ik in mijn dankwoord aan de KVNW verzuimd om Paul toen te bedanken. Terwijl hij er toch nadrukkelijk aan heeft bijgedragen dat mijn liefde voor wijn nog verder werd aangewakkerd. En wat had ik graag nog eens een glas met hem gedronken, en zelfs nog een tweede, een derde, een vierde, en een…

Dank Paul. Zo bijzonder dat ik je heb leren kennen. En dank voor alles wat die ontmoeting mij later gebracht heeft.

Harold Hamersma

Wijnschrijver

Wanneer was het eigenlijk ook alweer? 1978?

Enfin. Die foto.

‘Dit was een godendrank’, luidde mijn conclusie.

Hoe dan ook: ‘Of ik niet af en toe kon invallen?’ informeerde de winkelbaas.

En jawel, dat ben ik later ook over wijn gaan doen.

Natuurlijk was zij daar ook lid van. Omdat zij natuurlijk – hoe kan het anders? - in de voetsporen van haar vader was getreden en ook wijnkoper was geworden.

Dank Paul. Zo bijzonder dat ik je heb leren kennen. En dank voor alles wat die ontmoeting mij later gebracht heeft.

Harold Hamersma

Wijnschrijver

E-mail

Telefoon

Onze locatie

Over ons

Informatie

Praktisch

Contactgegevens