Lieve familie met bijna dezelfde achternaam,
Maar we zijn familie!
José mailde mij toen hij 63 jaar was. Hij dacht dat hij alleen op de wereld was, zo schreef hij. Mijn achternaam was voor hem een verrassing, want oorspronkelijk heet hij Jacques José Körnmann-Rudi. Bij Koninklijk Besluit van 1956 is het achtervoegsel ‘Rudi’ van mijn achternaam afgehaald. Mijn achternaam is: Kornmann Rudi. Hoewel mijn opa Eduard, Körnmann-Rudi is (met umlaut en verbindingsstreepje)
Wat wij gemeen hebben, is dat we nieuwsgierig zijn en genieten van mensen die anders durven te zijn en durven te ondernemen. Maar misschien wel het belangrijkste is dat José op zoek was naar verbinding. Daarom wilde ik toch iets schrijven in het afscheidsboek voor José.
We hebben een historisch verleden dat ook ons leven heeft bepaald. We hebben allebei ouders gehad die wilden vluchten. Wat mij opviel, is dat José en ik allebei op zoek waren naar verbinding. Dat heb ik ook bij José gevoeld.
Maar zeker ook bij Maddie. Wanneer ik bij José en Maddie op bezoek was, voelde ik dat ze allebei autonoom waren. En tegelijkertijd was er de verbinding tussen hen.
Toen José longkanker kreeg, liet Maddie hem José zijn. Ze behandelde hem niet als patiënt, maar als José. Dat bewonderde ik in Maddie. Ze vroeg ons of we een lumper wilden, die zij en Silke hadden gemaakt. Ze wist dat José dat niet wilde. Toch vroeg ze het. Dit klinkt misschien raar, maar ik zie vaak dat mensen die ziek zijn anders worden benaderd, alsof ze zielig zijn. Volgens mij is dat juist wat je absoluut niet wilt: als patiënt worden gezien. Je wilt gewoon jezelf kunnen blijven, met behoud van je waardigheid.
En zo zie ik José ook. Waardig. Bescheiden, niet iemand die op de voorgrond treedt, maar wel zeer kundig en interessant. Hij had kennis van veel zaken, zoals de Duitse taal en geschiedenis.
In ons laatste gesprek bleek dat ik vroeger met mijn familie bij José en zijn familie op bezoek was geweest, in zijn ouderlijk huis.
Waar we lumpers aten! Heerlijk. En wat er allemaal nog meer op tafel kwam.
En ja… José was niet alleen. Hij schreef eens:
‘Ben gehuwd, heb twee zoons, twee lieve schoondochters en drie enorm leuke kleinkinderen.’
Hij beaamde wat ik over Maddie zei. Hij zou niet weten wat hij zonder haar moest. Maddie had hij leren kennen in 1964, het jaar waarin ik werd geboren.
Silke heeft dezelfde achternaam als mijn nichtje. Ook daarin is er dus weer een bijzondere overeenkomst.
Al met al heb ik warme herinneringen aan José. Wat fijn dat ik hem heb leren kennen.
Zoals ik aan het begin al schreef: ik voel mij verbonden met José. Ik heb hem in mijn hart gesloten.
Zoals op zijn ‘rouw’kaart staat:
‘Das Einzige, was du mitnehmen kannst, wenn du diese Welt verlässt, sind die Dinge, die du in dein Herz gepackt hast.’
liefdevolle groet,
Ilse
Lieve Maddie en familie,
Namens de familie van Rolf Breukers gecondoleerd met het overlijden van José.
We hebben hem en de familie van Asdonck/Kornmann leren kennen via tante Jet, het pleegzusje van mijn vader.
Op verjaardagen met een grote rijsttafel kwamen we elkaar tegen.
Heel veel sterkte met dit grote verlies.
Hubert Breukers
Lieve Maddy, (familie)
Gecondoleerd lieve Maddy en familie,
maar ik zal jou persoonlijk contacten.
liefs,
Otto en Ilse
Beste familie,
José ontmoette ik tijdens één van de jaarlijkse kumpulans van de familie van Asdonck.
Op 20 februari 2025 was ik bij José en Maddie op bezoek. We hebben toen fijn met elkaar gesproken over het heden en (Indisch) verleden. Ik had mijn gitaar bij me en ik heb twee liedjes voor jullie gezongen uit mijn voorstelling. "Stel dat het zou kunnen" vonden jullie mooi bij mij passen en het lied "Moeder" van Boudewijn de Groot betekende veel voor hem. Op 2 maart hebben ze toen mijn voorstelling in Vleuten online bekeken. Hun reactie was: "met veel interesse gekeken naar jouw voorstelling"' , maar helaas konden we niet meer zien welke Indische hapjes er werden geserveerd. Hierna ben ik samen met Bonita nog op bezoek geweest in Enkhuizen. Voor José was geschiedenis a way of live en we hebben toen ook veel historische feiten over Nederlands-Indië besproken.
Mijn bewondering en respect voor mensen die mooie/moeilijke tijden in Nederlands-Indië/Indonesië/Nederland is groot. Helaas kunnen Anja en ik niet aanwezig zij bij de crematie.
Sterkte allen,
Nico
Betreft: Condoleance
Amsterdam, 19 oktober 2026
Beste familie,
Van 2019 tot 2021 gaf José Duits aan onze school, vooral in de bovenbouw. Hoewel zijn tijd bij ons kort was, liet hij een blijvende indruk achter. Wij herinneren ons zijn aanstekelijke liefde voor taal en cultuur en vooral zijn grote betrokkenheid bij de maatschappij en bij mensen die het minder goed hebben. Ook als collega was hij warm, attent en altijd bereid om te helpen.
Wij denken aan jullie in deze moeilijke tijd.
Met oprechte deelneming,
Met vriendelijke groet, namens de schoolleiding,
Yael Peeper
Conrector bovenbouw | Vice principal
JOODSE SCHOLENGEMEENSCHAP
MAIMONIDES
Lieve familie Körmann,
Er zijn mensen die je in je leven ontmoet en na die ontmoeting ben je nooit meer helemaal dezelfde. Omdat ze je zoveel meegeven, je zoveel leren en je laten zien wat menselijkheid werkelijk betekent.
José was voor mij zo iemand. Een heel bijzonder mens.
Ik heb het voorrecht gehad om jarenlang met José samen te werken. En zonder enige overdrijving kan ik zeggen dat hij een van mijn allerliefste collega's ooit was. Zijn wijsheid, zijn humor, zijn warmte, zijn goedheid, zijn behulpzaamheid en vooral ook zijn moed waren werkelijk uitzonderlijk.
José was een moedig mens. Niet omdat hij dat voortdurend wilde laten zien, maar omdat hij de moed had om zichzelf te zijn, voor anderen op te komen, zijn eigen weg te kiezen en trouw te blijven aan wat hij belangrijk vond. Hij gaf anderen het vertrouwen en de moed om hetzelfde te doen. Ook mij.
Ik was ongeveer een hoofd groter dan José. En toch heb ik altijd enorm tegen hem opgekeken. Net als vrijwel iedereen die hem kende. Jonge collega's die hij met eindeloos geduld begeleidde, ervaren collega's en zelfs zijn leidinggevenden. Iedereen keek tegen José op. Niet vanwege zijn functie of zijn positie, maar vanwege wie hij was. Zijn natuurlijke wijsheid, zijn bescheidenheid en zijn unieke manier om met mensen om te gaan, maakten hem tot iemand die je nooit vergeet.
Ik denk met ontzettend veel plezier terug aan onze gezamenlijke projecten in Lebe, Tienen en Duitsland. Aan onze gesprekken, de gezellige avonden in Hasselt, waar we samen Indonesisch, Indiaas of Italiaans gingen eten. En natuurlijk aan onze legendarische karaokeavonden! Wat hebben we samen gelachen!
Op een gegeven moment keerde José terug naar zijn droombaan: het onderwijs. Eigenlijk kon ik me geen mooier beroep voor hem voorstellen. Want José was altijd al een leraar geweest. Niet iemand die anderen de les las, maar iemand van wie je vanzelf wilde leren. Iemand die mensen liet groeien, die hen vertrouwen gaf en die hen aanmoedigde om verder te kijken dan ze zelf voor mogelijk hielden.
Ook mij heeft hij ongelooflijk veel geleerd. Zelfs met mijn Nederlands heeft hij me zo vaak en met zoveel geduld geholpen. Altijd met die bijzondere combinatie van humor, vriendelijkheid en oprechte betrokkenheid die zo typisch José was.
Ook nadat onze professionele wegen uiteenliepen, bleven we contact houden. Soms wat vaker, soms wat minder, zoals dat nu eenmaal gaat in het leven. Maar telkens wanneer ik een berichtje van José kreeg, was ik blij als een klein kind. Sommige mensen hoeven niet voortdurend aanwezig te zijn om voor altijd een bijzondere plek in je hart te hebben.
Het nieuws van zijn overlijden heeft me diep geraakt. Terwijl ik deze woorden schrijf, merk ik hoeveel verdriet het me doet. En tegelijkertijd komen zoveel mooie herinneringen terug.
Ik wil jullie, zijn familie, en in het bijzonder zijn kinderen, vanuit mijn hart laten weten hoe ongelooflijk geliefd en gewaardeerd José ook buiten zijn gezin was. Hoeveel mensen hij heeft geraakt, geholpen, geïnspireerd en moed gegeven. Hoeveel respect en genegenheid hij bij iedereen opriep.
José was een uitzonderlijk mens. Een van die zeldzame mensen die de wereld een beetje mooier maken, gewoon door er te zijn.
Ik zal hem nooit vergeten. En telkens wanneer ik aan hem denk, zal er naast het verdriet ook een glimlach zijn.
Dank je wel, lieve José. Voor je wijsheid, je humor, je moed, je vriendschap en vooral voor de mens die je was.
Met heel mijn hart wens ik jullie veel sterkte bij dit enorme verlies.
In warme verbondenheid,
Thibault
Beste familie van José,
In de jaren 80 heb ik meerdere jaren Duits en economie van José gehad op het Marcus college. Veel van hem geleerd, veel gelachen en altijd een fijn gevoel bij hem in de lessen gehad.
Ik geef zelf ook Duits, stukje inspiratie van José en ik kwam hem ongeveer 4 jaar geleden op het Jac P Thijsse tegen waar ik werkte en hij nog wat uren kwam invallen, zo'n speciale en warme ontmoeting, die mij erg dierbaar was. We hebben wat contact gehouden via fb en ik zal altijd met veel warmte en mooie herinneringen aan hem blijven denken.
Veel sterkte met het enorme gemis.
Bianca Buijsman
lieve familie van José
José heb ik leren kennen bij EPI in Waterloo, waar we allebei rondom dezelfde periode hebben gewerkt. Ik herinner me José als een rustige, heel vriendelijke en innemende collega. Altijd het goede willen doen voor de mensen om hem heen. Altijd goed gehumeurd. Altijd bereid een ander te helpen.
Wat een groot gemis voor jullie. Ik wens jullie heel veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies.
Hartelijke groet Nadine
Beste meneer Körnmann,
Zo spraken wij u altijd aan op het Blaise Pascal College, waar u ons Duitse les gaf.
Ik heb u altijd ervaren als een ontzettend vriendelijke en betrokken leraar. Ik zie het nog zo voor me: u die daar zit te lachen. Zelfs wanneer u even streng moest zijn! Verscheen er altijd weer een lach op uw gezicht na een paar seconde.
Ik heb altijd met plezier uw lessen gevolgd. Duits was misschien niet mijn favoriete vak, maar u wist de lessen altijd leuker te maken. Dat is iets wat me altijd is bijgebleven. Ook vond ik het ontzettend lief dat u jaren later via LinkedIn nog een berichtje stuurde om te vragen hoe het met me ging en mij feliciteerde met de successen. Zelfs na al die jaren bleef u diezelfde lieve, geïnteresseerde en betrokken leraar.
Ik vind het heel verdrietig om te horen dat u er niet meer bent. Het was een genoegen om van u les te hebben mogen krijgen. Ik zal u herinneren als een ontzettend lieve man, met een lach die me altijd zal bijblijven.
Ik wens uw familie en dierbaren heel veel sterkte toe met dit grote verlies. Rust zacht.
Ik bewaar hele goede herinneringen aan de samenwerking met José in het bestuur van het Jeugd Symfonie Orkest Leiden.
Gecondoleerd voor de nabestaanden.
Ik bewaar hele goede herinneringen aan de samenwerking met José in het bestuur van het Jeugd Symfonie Orkest Leiden.
Gecondoleerd voor de nabestaanden.
Ik heb dhr Körnmann leren kennen als een zeer wijze, vriendelijke en geïnteresseerde man. Ik wens u allen veel sterkte om dit ongetwijfeld grote gemis te dragen.
Trixie Hölsgens
Duitsland Instituut Amsterdam
Beste familie van José,
José was - helaas véél te kort- een collega voor de Aardrijkskundelessen in het Zuiderzeemuseum. Als zodanig heb ik een paar mooie gesprekken met hem gevoerd en hem ervaren als een geïnteresseerde, zachtaardige man.
Veel sterkte voor een ieder die hem lief had. Ik zal hem herinneren als een bijzonder mens.